By przetrwać.

Od poniedziałku dzieją się same przykrości, nie umiem sobie psychiczne poradzić. Całe życie, radość ze spędzania czasu z rodziną pryska, a to wszystko przez mojego ojca. Myślałam, że dotrzyma danej obietnicy, gdy miałam 5 lat. Poprosiłam go, by nas nigdy nie zostawiał - obiecał, a teraz okazuje się, że odchodzi. Woli tamtą i jej dzieci, a ja z siostrą i mamą to dla niego teraz istne powietrze. On jest przykładem tego, że jemu daną obietnicę trzeba dotrzymać, lecz to nie działa w obie strony. Denerwują mnie takie osoby, z takim podejściem. Nie wiem co się będzie działo po świętach, a zwłaszcza w Nowy Rok. Teraz szczerze, z ręką na sercu mogę śmiało przyznać, że tosą moje najgorsze święta w życiu. Może by były lepsze, gdyby tata nie pojechałdo tej lafiryndy, no i dodatkowo nie mam fajków, a z Anką nie gadam. Tym razem ja nie zamierzam pierwsza jej przepraszać - zawsze to robię, ale nie tym razem. Po prostu to co było wczoraj, to już lekkie przegięcie. Nie ma to jak narzekać na swoje życie, mając wszystko. " Ty możesz sobie normalnie palić w pokoju " - nie ma to jak narzekać na taką głupotę, obrażać się na wszystko wokół, mając normalną rodzinę. Moja po rozwodzie rodziców już taka nie będzie. Tylko Anka też nie rozumie, że jej rodzice też martwią się o jej zdrowie, w końcu ma astmę, a pali papierosy, mimo, że nie może - zupełna nieodpowiedzialność. Ale standardowo - wszystko co złe, to ja. Życie jest beznadziejne

Takie klimatyczne bardziej, chyba,